Een van de oprichters, Moniek, hield zich al geruime tijd bezig met het opvangen van gewonde en mishandelde paarden en pony’s.

Dit alles gebeurde op belangeloze en vrijwillige basis, en de medische kosten moesten dan ook uit eigen zak worden betaald, wat niet altijd gemakkelijk was, daar de kosten regelmatig zeer hoog op liepen.

Meestal betrof het dieren waarvan men afstand deed, of waarvan de eigenaar spoorloos verdwenen was.

Van elk binnengekomen dier werd er wel melding gedaan bij de L.I.D (Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming), en al gauw ontstond er een soort “samenwerking”.

Moniek verhuisde naar Belgie alwaar ze haar eigen stal opbouwde, maar bleef zich inzetten voor het dierenwelzijn.

Ze besloot te gaan werken als inspecteur bij een andere dierenbescherming organisatie in België, maar na 5 maanden kreeg ze toch in de gaten dat het bij hen meer om de sensatie en pers ging, dan om het daadwerkelijk het redden van dieren.

Ze diende haar ontslag in, en besloot haar eigen Inspectiedienst op te zetten,  wat ook stond voor het daadwerkelijk redden, en het een helpende hand bieden bij problemen met paarden.